
Nga: Teuta FAZLIU
Shtëpia nuk më priti si dikur.
Kishte rënë në heshtje.
U mbyllën disa dyer, disa rrugë na u ndanë,
ata që dikur e mbushnin shtëpinë me zë,
u shpërndanë nëpër botë.
Sot jemi larg njëri-tjetrit.
Shtëpia e vjetër ka mbetur aty,
me kujtimet që nuk i merr dot asnjë largësi,
me zërat që koha nuk arrin t’i shuajë.
U rritën fëmijët, u zbrazën dhomat,
u ndërruan rrugët, u shpërndanë njerëzit.
E shumëçka që dikur ishte e zakonshme,
sot është kthyer në kujtim.

Por një gjë, Babush, nuk ndryshoi kurrë:
Mungesa jote!
Shtëpia nuk është më ajo që ishte,
sot duket e zbrazët.
E sa herë kthehem në Bujanoc,
e kuptoj se nuk më mungojnë vetëm muret e shtëpisë.
Më mungon familja ime,
ajo familje që dikur ishte bashkë
e që sot gjysmën e saj e kam larg, nëpër botë.
Më mungon koha, Babush…
Koha kur ti ishe aty,
kur shtëpia kishte zë,
kur oborri kishte jetë,
kur të gjithë ishim më afër njëri-tjetrit
dhe bota dukej shumë më e bukur.
Erdha, Babush…
Por sa shumë më mungon koha
kur të gjithë ishim aty!













































