Nga: Bajrram Ibrahimaj
Në Manastir u mblodhën burrat
me mendje t’ndritshme, me zemër zjarr
për gjuhën shqipe dhanë besën
që t’na mbetet në histori si një thesar.
Njëzet e dy Nëntor, ditë krenarie
ditë e shenjtë për kombin shqiptar
një alfabet, një gjuhë, një zemër
një amanet për gjithë popullin n’mbarë.
Fishta, Mjeda, Gurakuqi
Mitat Frashëri, burra të rrallë
me penë e dije i dolën zot
gjuhën shqipe ta ruajm mbarë.
Në Manastir u ndez një dritë
që ndër shekuj s’ka me u shue
shkronjat shqipe, si rreze dielli
në çdo zemër kanë me u lexue.
Me këto shkronja shkruajmë historinë
mallin, këngën e dashurinë
se nëna e ka vetëm një gjuhë
shqip të flitet e shqip me jetu.
Në çdo abetare rron një amanet
në çdo varg rron një krenari
mos ta harrojmë gjuhën e të parëve
se ajo është rrënjë për shqiptari.
Le të jehojë sot kjo festë
në çdo vatër, në çdo shtëpi
të flasim shqip në dhe të huaj
gjuhën shqipe dua ta ruaj .













































