HomeKulturaMes kujtesës dhe përgjegjësisë

Mes kujtesës dhe përgjegjësisë

-

Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ

Sa herë që vjen në Kosovë, nuk mund të largohet pa u ndalur te varri i nënës së tij. Aty, mes kujtimeve dhe mallit të pashuar, gjen qetësi dhe përpiqet të bashkëbisedojë me të, sikur ajo të ishte ende pranë tij.Edhe kësaj here, gjatë qëndrimit në Kosovë, shkencëtari i njohur, atdhetari dhe bamirësi, Prof. Dr. Xhavit Lipaj, është ndalur te varri i nënës, ku ka shprehur mallin dhe ndjenjat e tij përmes një poezie prekëse, të cilën po e publikojmë më poshtë.

Librat janë lagur, nënë.

Nuk ka dert.

Ndoshta fjalët i ke marrë ti,

ndoshta i ke mbledhur një nga një,

siç mblidhje dikur shqetësimet tona,

për të na e bërë më të lehtë jetën.

Ndoshta faqet janë zbrazur nga kuptimi

se kuptimi ka gjetur strehë tek ti.

Dhe unë, përballë këtij guri,

dua të besoj se ajo që është shkruar me shpirt

mund ta kapërcejë heshtjen e vdekjes.

Por fletët kanë mbetur këtu:

të lagura, të zverdhura, të kalbura,

të prekshme si dëshmi

e brishtësisë së gjithçkaje

që ia besojmë kohës

pa ia kushtuar kujdesin tonë.

Përtej dhimbjes personale,

ato shtrojnë një pyetje etike:

çfarë vlere ka nderimi që shpallim,

nëse nuk shndërrohet në përkujdesje?

Sa e qëndrueshme është kujtesa jonë,

nëse jeton vetëm në fjalë,

në përvjetorë,

në çaste mallëngjimi,

dhe pastaj mbetet e pambrojtur

përballë shiut dhe harresës?

Kujtesa ka nevojë për praninë tonë.

Ajo kërkon vazhdimësi,

një vetëdije që e lidh dashurinë me veprimin

dhe respektin me përgjegjësinë.

Se çdo gjurmë që ruajmë nga të dashurit

bëhet pjesë e marrëdhënies sonë me të shkuarën, e mënyrës se si e kuptojmë veten

dhe e asaj që zgjedhim t’u lëmë atyre që vijnë.

Një libër pranë varrit të nënës

mbart më shumë se tekstin e faqeve të tij.

Ai është përpjekja e një biri

për ta vazhduar bisedën aty ku zëri është ndalur;

është mirënjohje që kërkon një formë të prekshme, mall që kërkon një vend ku të pushojë, dashuri që ende dëshiron t’i tregojë nënës çfarë ka menduar, çfarë ka shkruar,

çfarë është bërë.

Prandaj, përballë këtyre fletëve,

edhe unë jam brenda pyetjes që shtroj.

Përgjegjësia e përbashkët fillon

kur secili pranon pjesën e vet.

Përndryshe, fjala «të gjithë»

rrezikon të bëhet një hapësirë pa emër,

ku detyrimi kalon nga njëri tek tjetri

derisa askush nuk e merr përsipër.

Shiu ka rënë mbi letër.

Për kujdesin që i kemi kushtuar kujtesës

duhet të përgjigjemi ne.

Librat janë lagur, nënë.

Për fjalët dua të besoj

se i ke marrë ti,

se i ke lexuar në atë heshtje

ku unë ende të kërkoj.

Por fletët e lagura dhe të kalbura

na mbeten neve:

si dëshmi,

si pyetje,

si detyrim moral.

Le të rëndojë përgjegjësia mbi ndërgjegjen e secilit, aq sa duhet për t’u kthyer në kujdes.

Se kujtesa që u detyrohemi të dashurve

merr dinjitet nga ajo që bëjmë për ta ruajtur.

Vetëm kështu …

Loading posts…
- Reklama -spot_img

Duhet ti lexosh

FLAMURI AMERIKAN NJË SIMBOL I KUJTESËS, SOLIDARITETIT DHE MIRËNJOHJES

0
Nga Agim Rexhepi Ky flamur qëndroi në gjysmë shtizë para shtatores së Shenjtores Nënë Tereza në Prishtinë, më 17 shkurt 2026, gjatë ceremonisë përkujtimore kushtuar...