
Përgatiti Besnik Hebibi
Ka njerëz që koha i largon nga sytë, por kurrë nga zemra. Ka emra që nuk i mbulon heshtja e vdekjes, sepse jeta, vepra dhe kujtimi i tyre vazhdojnë të flasin. E tillë ishte Flora Brovina – një grua që jetën e saj e shkroi me sakrificë, guxim, dinjitet dhe dashuri për Kosovën dhe njeriun.
Ndarja e saj nga jeta është një humbje e madhe për familjen, miqtë, bashkëpunëtorët dhe për të gjithë ata që e njohën nga afër. Por është edhe një moment kur kujtesa kthehet pas, te rrugëtimi i saj, te fjalët, te takimet dhe te gjurmët që ajo la pas. Në mesin e atyre që e kujtojnë me mall është edhe PhD. Dashnim Hebibi, i cili pati nderin ta takonte disa herë Florën Brovinën, si në Zvicër, ashtu edhe në Kosovë. Me të pati edhe bashkëbisedime e intervista, duke ndërtuar ndër vite një raport të bazuar në respekt, vlerësim dhe komunikim njerëzor.

“Kam pasur nderin ta takoj disa herë dhe të bashkëbisedoj me të. Në çdo takim, Flora Brovina linte pas vetes diçka të veçantë: një fjalë të mençur, një buzëqeshje të ngrohtë dhe një kujtim që nuk harrohet”, kujton Hebibi.
Një nga kujtimet që ai e ruan me veçantë lidhet edhe me botimin e dy librave të tij kushtuar gruas shqiptare në mërgatë, ndër të parat vepra të këtij lloji. Brovina e kishte përgëzuar për këtë nismë, ndërsa fjalët e saj, sipas Hebibit, kishin një peshë të veçantë, sepse vinin nga një grua që e kishte kthyer gjithë jetën e saj në shërbim të njeriut, kombit, lirisë dhe dinjitetit. Flora Brovina ishte mjeke, poete, humaniste, veprimtare për të drejtat e njeriut, ish-e burgosur politike, veterane e UÇK-së, deputete e Kuvendit të Kosovës dhe një nga nënshkrueset e Deklaratës së Pavarësisë së Kosovës. Por përtej të gjitha këtyre roleve historike, Hebibi e kujton mbi të gjitha si Flora – një grua me zemër të madhe, me shpirt të pathyeshëm dhe me një butësi njerëzore që nuk kishte nevojë për zhurmë.
“Përtej të gjitha titujve e kontributeve, për ata që e njohën nga afër, ajo ishte Flora – një grua me zemër të madhe dhe shpirt të pathyeshëm”, shprehet Hebibi.
Sot, kur ajo nuk është më mes nesh, takimet e dikurshme marrin një tjetër kuptim. Fjalët që dikur mund të dukeshin të zakonshme bëhen të çmuara. Një fotografi e vjetër bëhet një copëz kohe. Një intervistë bëhet një zë që tashmë vjen nga kujtesa.
“Do të të kujtoj me mall, znj. Flora, për ato takime, për bisedat tona, për fjalët e tua të ngrohta dhe për mirësinë që përcillje pa zhurmë. Sot, kur të kërkoj në kujtime, më duket sikur ende dëgjoj zërin tënd dhe buzëqeshjen tënde”, thotë Hebibi.
Dhe ndoshta ky është fati i njerëzve të mëdhenj: trupi largohet, por fjala mbetet; zëri hesht, por kujtimi vazhdon të flasë.
Flora Brovina nuk do të kujtohet vetëm për atë që ishte në dokumentet historike, për postet që mbajti apo për betejat që përballoi. Ajo do të kujtohet për njeriun brenda saj – për guximin, për sakrificën, për poezinë, për dhimbjen e kthyer në forcë dhe për dashurinë e saj të palëkundur ndaj Kosovës.

Lamtumirë, znj.Flora!
Do të të kërkojmë në fotografitë e vjetra, në intervistat e ruajtura, në fjalët që na i the dhe në kujtimet e atyre që patën fatin të ulen pranë teje. Do të të kërkojmë aty ku njerëzit e mirë nuk vdesin kurrë – në zemrat e atyre që i kanë njohur dhe dashur. Të qoftë i lehtë dheu i Kosovës që aq shumë e deshe. Shpirti yt u prehtë në dritën e përjetësisë. E ne, që të njohëm, do të të kujtojmë gjithmonë me mall, me respekt dhe me mirënjohje. Sepse disa lamtumira nuk kanë fund. Ato vazhdojnë të jetojnë në kujtim…










































